Annemarie over de Roparun

Sinds afgelopen weekend mag ik mezelf dan een ervaren ‘ROPArunner’ noemen. Dat wil niets meer zeggen dan dat ik nu een idee heb van hoeveel er fout kan gaan, hoe weinig slaap je krijgt, hoe zwaar het is, hoe geweldig het is en hoe een diverse groep als de onze erin heeft kunnen slagen om binnen 47 uur na vertrek hand in hand als een hecht team te finishen op de Coolsingel. Bloed, zweet, tranen en kippenvel!

Een impressie:
De verwachting dat het een weekend van improviseren zou worden is volledig uitgekomen.
Het begon al vòòr vertrek; één van de bussen stond met een lege accu waardoor we bijna 1,5 uur later richting Parijs vertrokken dan gepland. Voordeel was dat iedereen tegen die tijd in elk geval écht wakker was… Ondanks het feit dat onze teamcaptain ons pas drie kwartier te laat kon aanmelden in Parijs mochten we toch starten, zaterdag om 16.45 uur.

Het eerste kamp opgezet in Nery, Frankrijk. We zijn er niet de enigen en ervaren al snel dat dit kenmerkend is voor de ROPArun. Overal langs de route busjes vrachtwagens geparkeerd daar waar het maar even mogelijk is. Een parkeerplaatsje, een stukje weiland of simpelweg een brede berm volstaan. Iedereen is nu nog fris en zelfs de 1e massageronde wordt door sommigen overgeslagen (dat wordt later wel anders!).

Niet lang na de start even een angstig moment. We krijgen te horen dat we bijna gediskwalificeerd zijn omdat één van onze voertuigen op een stuk route was gesignaleerd waar deze niet mocht komen. Gelukkig komen we er goed vanaf met alleen een stop & go penalty van 8 minuten.

Dag en nacht gaan al snel door elkaar lopen aangezien er elke 4 uur een nieuwe groep begint met lopen. ‘Goedemorgen’ klinkt het slaperig terwijl het bijvoorbeeld net ’s avonds een uur of twaalf is. Sommigen worden in het holst van de nacht wakker gemaakt met een ontbijtje bestaande uit een pannenkoek of een kopje soep om vervolgens weer op pad te gaan langs verlaten Franse landweggetjes.

De doorkomst in Saultain, op ca. 235 km, is echt een verademing. Hier is het steunpunt van ‘Vrienden van Sophia’ waar alle deelnemers verwelkomd worden door een enthousiaste groep vrijwilligers, een lekkere beat van een enthousiaste DJ, gratis soep, broodjes, hotdogs, koffie & thee. Maar belangrijker nog: de eerste gelegenheid om even te kunnen douchen! Zelden zo blij geweest met een koude douche. We kunnen er weer even tegenaan.

Al gauw daarna naderen we de Belgische grens, het begint op te schieten. Onze fysiotherapeuten beginnen het nu serieus drukker te krijgen en masseren pijnlijke kuiten en dijen nu zowel voor als na het lopen. Het is verbazingwekkend hoe goed de sfeer blijft in de groep. Daar waar irritaties te verwachten waren bijna niets dan vriendelijkheid (soms wellicht geveinsd, maar toch). Je moet wat voor elkaar over hebben in zo’n situatie.
Zelfs door een kapotte aggregaat laten we ons niet uit het veld slaan; het thuisfront schiet te hulp en komt een nieuwe brengen.

Eén van de hoogtepunten is toch wel de doorkomst in Ossendrecht, net voorbij de Nederlandse grens. Het hele dorp loopt ieder jaar uit om de deelnemers aan de ROPArun toe te juichen. En hoe! Alle straten zijn omgetoverd, zowel de huizen als de mensen; het lijkt wel carnaval. Als we met de logistieke bus door de smalle straatjes rijden voelen we ons net de koningin. Ik moet dan ook even een traantje wegpinken, van de emotie maar vast ook wel een beetje van de slaap… Het is tenslotte niet niks, 3 uurtjes slaap in 3 dagen en dan ook nog blijven lachen.

Jammer genoeg hebben we als begeleidingsploeg geen tijd genoeg om nog door het feestende Bergen op Zoom te rijden, we moeten namelijk als een speer door naar Oude Tonge om ons laatste kamp op te maken.
De laatste etappe komt in zicht en we verzamelen ons op een groot parkeerterrein. Al gauw staat het er vol met bussen van alle teams. Nog wat laatste massages, een kop koffie en dan op weg naar Rotterdam.

Zelfs in deze laatste etappe zit het nog tegen omdat het zo druk is dat het verkeer haast het parkeerterrein in Oude Tonge niet af komt.
Uiteindelijk file toch opgelost en alle voertuigen op weg naar de verzamelplaats in Rotterdam. We treffen elkaar onder aan de Erasmusbrug bij metrostation Wilhelminaplein. Het mooiste stuk van de route doen we natuurlijk met z’n allen. Vol adrenaline leggen we de laatste 1,5 kilometer samen af, hand in hand, zingend en genietend van de juichende mensenmenigte langs de kant. Veel bekenden, bloemen, champagne en dan… de finish. We hebben het gehaald! Ineens is het voorbij, veel sneller dan verwacht. We hoeven er niet lang over na te denken; volgend jaar weer!