Een helse tocht, zou je zeggen...

De RopaRun vanuit het perspectief van een loper. Zonder alle leuke teamgenoten en toeschouwers zou dat een enorm monotoon verhaal worden. Lopen, drinken, urineren, eten, ontlasten en slapen zijn woorden die veelvuldig zouden voorkomen in dit bericht. Maar gelukkig, de teamgenoten waren hartstikke gaaf en interacteren met hen was een voorrecht en geen noodzaak. Ook de mensen langs de kant sleepten je er telkens weer doorheen. Bijzonder knap hoe die mensen dat voor elkaar kregen, 0600 uur ’s ochtends uit je bed. Hulde! Hieronder een verslag van de voor mij meest memorabele momenten van de RopaRun 2007 (exclusief de start en Marvin’s fleurige bandana’s. Daar waren geen woorden voor)

Na de machtige heuvels van Noord-Frankrijk getrotseerd te hebben met zijn achten waren we uitermate content dat we het schitterende land van onze Zuiderburen mochten betreden. Wij hoopten op een warm onthaal van onze gezellige Vlaamse vrinden, maar niets was minder waar. De Franssprekende Belgen in het zuiden van Vlaanderen hadden niet veel interesse en mijn stille hoop op gezellig drinkende Vlamingen werd niet beantwoord. Ook het slechte wegdek en de laatste stuiptrekkingen van een heuvelachtig landschap zorgden ervoor dat het lopen hier ook geen genot was. Totdat je je besefte dat het kamp, waar wij zo naar verlangden, met elke stap naderde en Natalie en Annemarie vol smart op onze aanwezigheid zaten te wachten. Die indruk wekten ze in ieder geval, en dat is knap genoeg zo zonder slaap. Deze dames waren niet chagrijnig te krijgen, alhoewel er regelmatig verwoede pogingen gedaan werden. Ook de gedachte dat de helende handen van Jaap en Saskia zaten te wachten tot er weer een nieuw behoeftig been de tent in kwam deed harder en gemotiveerder lopen. Wat heb ik onderweg vaak uitgekeken naar die wonderdokters! Ook aan de lieftallige fietsers Wendy en Louise en bikkel Collin was geen seconde af te zien dat zij er door heen zaten. Fietsen en gezellig doen was hun devies en dat lukte buitengewoon goed.

Toen naderde Holland. Machtige feesten lagen ons in het verschiet, maar wat waren we in de aanloop ernaartoe onwetend. Onwetend van wat komen ging rond de grens die ons landje scheidt van de Zuiderburen. In Zele kregen we een voorproefje. Jurg, de loper die het eerste stuk door een hossende menigte mocht afleggen, viel met zijn neus in de boter. Als een krullerige jonge God stapte hij de dorpsgrenzen van Zele binnen. Om de hoek wachtte een paradijs voor lopers, maar dat wist hij nog niet. Dansende lichtjes leidden hem naar een bruisend feest dat om middernacht al lang in alle hevigheid was losgebarst. Terwijl Jurg zijn best deed de handtekeningenjagers van zich af te slaan reed onze trouwe bus langs de menigte. Brandweermannen waarschuwden ons ramen en deuren te sluiten. De spanning steeg... We waren naarstig op zoek naar Radio Rijnmond. Een ramp naderde... Toen de spanning ons bijna te veel werd keken we in de loop van een brandweerslang. Een meute brandweermannen spoot de gehele bus nat en maakten hem weer blinkend schoon. Een gebaar dat wij uitstekend konden waarderen. Zele bedankt, ware helden zijn jullie!

Toen we klaar waren met onze shift naar Dendermonde moesten we naar Ossendrecht rijden waar we voor mijn gevoel (echt scherp was ik op dat moment niet meer) tegen drieën aankwamen. De straat waar wij doorheen reden op weg naar het kamp was opgetuigd en verlaten. Spookachtig was het, stilte voor de storm bleek later. Leon vertelde dat hij veel trieste dingen in zijn leven had gezien, maar dat dit echt alles sloeg. Later bleek dat zijn kapsel het trieste was waar hij naar refereerde. Toen we klaar waren met rusten, volgens team B een tukkie van negen hele uren, mochten we team B aflossen vlak voor het echte feest.

In het kader van het thema “tussen wal en schip” waren de hoeken hoerig en de pleintjes pittoresk. Oude schepen en oude hoeren volgden elkaar in snel tempo op. Gewillige dames informeerden ons dat er nog drie wachtenden voor ons waren. Helaas moesten we rennen. Langs de kant van de weg stonden talloze zuipschuiten misschien weer, maar waarschijnlijk nog steeds, te zuipen. We schrijven 0600 uur ’s ochtends. Ook Remko, de trotse echtgenoot van fietser Natalie had de tijd en moeite genomen om ons vanaf die gezellige plaats naar de finish te schreeuwen. Hij leek nog opvallend fris, hoe doet die jongen dat toch... De energieboost die we door dit heerlijke dorp kregen zorgde ervoor dat we rustig de voet van het gas konden halen en rustig uit konden lopen naar de finish in Rotterdam.

Die finish naderde gestaag en zonder al te veel noemenswaardige hindernissen (op de schutting in het ook zo gezellige Bergen op Zoom na) waren we als team A zijnde al weer toe aan onze laatste 1,5 kilometer per persoon. Ik trachtte deze heel snel af te leggen en dat lukte vooral door een geniale actie van Louise. Ze reed een paar meter vooruit en meldde de ruim 20 toeschouwers in de verte dat Sybe eraan kwam. Deze lieve mensen moedigden Sybren allemaal uit volle borst aan. Heerlijk gevoel! Nog 100 meter sprinten en KLAAR! Louter en alleen de Erasmusbrug scheidde team A nog van onmetelijk veel vreugde.

Met de metro kwamen we aan de voet van deze schitterende brug en toen team B zich bij onze voegde liepen we met het voltallige team de majestueuze Coolsingel op. De 47 uur bereikte haar climax en we vierden de stap over de finish met zijn allen op een hele uitbundige manier. Lieve mensen langs de kant van de weg die voor ons naar hartje Rotterdam waren gekomen verwelkomden ons hartelijk. Het feest kon beginnen en het is nu nog niet geëindigt!

Iedereen die mij in staat heeft gesteld om mee te doen met de RopaRun wil ik bij deze hartelijk bedanken. Ik vond het Hemels!