Een helse tocht, zou je zeggen...

De RopaRun vanuit het perspectief van een loper. Zonder alle leuke teamgenoten en toeschouwers zou dat een enorm monotoon verhaal worden. Lopen, drinken, urineren, eten, ontlasten en slapen zijn woorden die veelvuldig zouden voorkomen in dit bericht. Maar gelukkig, de teamgenoten waren hartstikke gaaf en interacteren met hen was een voorrecht en geen noodzaak. Ook de mensen langs de kant sleepten je er telkens weer doorheen. Bijzonder knap hoe die mensen dat voor elkaar kregen, 0600 uur ’s ochtends uit je bed. Hulde! Hieronder een verslag van de voor mij meest memorabele momenten van de RopaRun 2007 (exclusief de start en Marvin’s fleurige bandana’s. Daar waren geen woorden voor)

Na de machtige heuvels van Noord-Frankrijk getrotseerd te hebben met zijn achten waren we uitermate content dat we het schitterende land van onze Zuiderburen mochten betreden. Wij hoopten op een warm onthaal van onze gezellige Vlaamse vrinden, maar niets was minder waar. De Franssprekende Belgen in het zuiden van Vlaanderen hadden niet veel interesse en mijn stille hoop op gezellig drinkende Vlamingen werd niet beantwoord. Ook het slechte wegdek en de laatste stuiptrekkingen van een heuvelachtig landschap zorgden ervoor dat het lopen hier ook geen genot was. Totdat je je besefte dat het kamp, waar wij zo naar verlangden, met elke stap naderde en Natalie en Annemarie vol smart op onze aanwezigheid zaten te wachten. Die indruk wekten ze in ieder geval, en dat is knap genoeg zo zonder slaap. Deze dames waren niet chagrijnig te krijgen, alhoewel er regelmatig verwoede pogingen gedaan werden. Ook de gedachte dat de helende handen van Jaap en Saskia zaten te wachten tot er weer een nieuw behoeftig been de tent in kwam deed harder en gemotiveerder lopen. Wat heb ik onderweg vaak uitgekeken naar die wonderdokters! Ook aan de lieftallige fietsers Wendy en Louise en bikkel Collin was geen seconde af te zien dat zij er door heen zaten. Fietsen en gezellig doen was hun devies en dat lukte buitengewoon goed.

Toen naderde Holland. Machtige feesten lagen ons in het verschiet, maar wat waren we in de aanloop ernaartoe onwetend. Onwetend van wat komen ging rond de grens die ons landje scheidt van de Zuiderburen. In Zele kregen we een voorproefje. Jurg, de loper die het eerste stuk door een hossende menigte mocht afleggen, viel met zijn neus in de boter. Als een krullerige jonge God stapte hij de dorpsgrenzen van Zele binnen. Om de hoek wachtte een paradijs voor lopers, maar dat wist hij nog niet. Dansende lichtjes leidden hem naar een bruisend feest dat om middernacht al lang in alle hevigheid was losgebarst. Terwijl Jurg zijn best deed de handtekeningenjagers van zich af te slaan reed onze trouwe bus langs de menigte. Brandweermannen waarschuwden ons ramen en deuren te sluiten. De spanning steeg... We waren naarstig op zoek naar Radio Rijnmond. Een ramp naderde... Toen de spanning ons bijna te veel werd keken we in de loop van een brandweerslang. Een meute brandweermannen spoot de gehele bus nat en maakten hem weer blinkend schoon. Een gebaar dat wij uitstekend konden waarderen. Zele bedankt, ware helden zijn jullie!

Toen we klaar waren met onze shift naar Dendermonde moesten we naar Ossendrecht rijden waar we voor mijn gevoel (echt scherp was ik op dat moment niet meer) tegen drieën aankwamen. De straat waar wij doorheen reden op weg naar het kamp was opgetuigd en verlaten. Spookachtig was het, stilte voor de storm bleek later. Leon vertelde dat hij veel trieste dingen in zijn leven had gezien, maar dat dit echt alles sloeg. Later bleek dat zijn kapsel het trieste was waar hij naar refereerde. Toen we klaar waren met rusten, volgens team B een tukkie van negen hele uren, mochten we team B aflossen vlak voor het echte feest.

In het kader van het thema “tussen wal en schip” waren de hoeken hoerig en de pleintjes pittoresk. Oude schepen en oude hoeren volgden elkaar in snel tempo op. Gewillige dames informeerden ons dat er nog drie wachtenden voor ons waren. Helaas moesten we rennen. Langs de kant van de weg stonden talloze zuipschuiten misschien weer, maar waarschijnlijk nog steeds, te zuipen. We schrijven 0600 uur ’s ochtends. Ook Remko, de trotse echtgenoot van fietser Natalie had de tijd en moeite genomen om ons vanaf die gezellige plaats naar de finish te schreeuwen. Hij leek nog opvallend fris, hoe doet die jongen dat toch... De energieboost die we door dit heerlijke dorp kregen zorgde ervoor dat we rustig de voet van het gas konden halen en rustig uit konden lopen naar de finish in Rotterdam.

Die finish naderde gestaag en zonder al te veel noemenswaardige hindernissen (op de schutting in het ook zo gezellige Bergen op Zoom na) waren we als team A zijnde al weer toe aan onze laatste 1,5 kilometer per persoon. Ik trachtte deze heel snel af te leggen en dat lukte vooral door een geniale actie van Louise. Ze reed een paar meter vooruit en meldde de ruim 20 toeschouwers in de verte dat Sybe eraan kwam. Deze lieve mensen moedigden Sybren allemaal uit volle borst aan. Heerlijk gevoel! Nog 100 meter sprinten en KLAAR! Louter en alleen de Erasmusbrug scheidde team A nog van onmetelijk veel vreugde.

Met de metro kwamen we aan de voet van deze schitterende brug en toen team B zich bij onze voegde liepen we met het voltallige team de majestueuze Coolsingel op. De 47 uur bereikte haar climax en we vierden de stap over de finish met zijn allen op een hele uitbundige manier. Lieve mensen langs de kant van de weg die voor ons naar hartje Rotterdam waren gekomen verwelkomden ons hartelijk. Het feest kon beginnen en het is nu nog niet geëindigt!

Iedereen die mij in staat heeft gesteld om mee te doen met de RopaRun wil ik bij deze hartelijk bedanken. Ik vond het Hemels!

27 mei - De avond

Na de wissel kende Collin veel problemen met zijn zadel, waardoor hij na wat sleutelen tot 2x toe als een volwaardig wielrenner een heuvel op kon sprinten. Niet veel later volgde er een omleiding van zes kilometer zonder assistentie. Alleen Jurg liep! Gelukkig kwam Marvin hem aflossen na een flinke achtervolging op de fiets. Achteraf bleek dat veel teams de omleiding genegeerd hadden en die teams moesten weer terug. Wij dus niet! Het weer is nog steeds somber en regenachtig en bij de volgende omleiding ontstond er veel verwarring bij de teams omdat er in een sms van de organisatie stond dat we deze wel mochten negeren. Jammer dat wij deze sms dus niet gehad hebben. Bedankt brandweer Spijkenisse! Naarmate we dichterbij Nederland komen worden de deelnemers ook steeds gekker. Dit had als gevolg dat we net een stoplichtrace met onze bus hebben gewonnen van het team TNT post. Het is echt heel gezellig met al die teams en busjes bij elkaar. Dus op naar Nederland.

27 mei - In de middag en de vroege avond

De middagetappe is zwaar. Niet zozeer door het parcours maar door het slaaptekort en de fysieke inspanningen die nu echt gaan meespelen. Daarom reed misschien een ander team met hun camper een lantaarnpaal omver. Het weer in de middag was wel goed. Er stond alleen een koele bries die erg verraderlijk was. Deze shift werd er ook in de auto door de fietsers genavigeerd. We hadden de eer om de grens met België over te steken. Daarmee groeide ook het verlangen naar een biertje of een lekker Vlaams patatje. Onze vrienden van de ING bank kregen het voor elkaar om te verdwalen en Louise werd afgesneden op haar fiets. Vervolgens werd ze ook nog eens afgebekt. Collin kon vandaag 2x verslag doen voor de radio. Tijdens een kilometers lange klim is iedereen bijzonder blij dat Jaap en Saskia op hen wachten in het kamp. Lang leve de fysiotherapeuten. Na een goede massage voelden de lopers Leon en Sybe zich weer beter net als fietser Collin. We hebben prachtige landschappen gezien, maar die zijn voor onze geweldige woonwagen (omgebouwde vrachtwagen) vaak niet bereikbaar. In het vorige kamp was de generator er al definitief mee opgehouden. Hier in Asse werd een vervanger bezorgd. We kregen pannenkoeken als toetje en de regen kwam daarna weer uit de lucht.
Inmiddels zijn groep A en B ook aan een beetje onderlinge strijd begonnen. Wederzijdse teksten als langslapers en ibuprofenslikkers worden vaak gehoord.

27 mei - Vroeg in de ochtend

De groep heeft lekker geslapen. Zo lekker zelfs, dat ze zich verslapen hebben. Het werd dus haasten om op tijd te zijn voor de wissel. Het weer is nu droog, maar grauw en bewolkt. Er zitten nog steeds heuvels in de route en die zijn toch wel zwaar. De gemiddelde snelheid was 12 kilometer per uur. Daarnaast heeft de groep veel kleine dorpjes gezien. Collin heeft een lichte blessure vanwege een verkeerde houding. In deze shift heeft de groep opnieuw een stuk zonder assistentie van de bus gedaan. Ze zijn van de route af geraakt en hebben zichzelf daardoor bijna opgebrand. Het busje stond tevergeefs met nog minstens 7 andere teams te wachten op de lopers en de fietsers. Onderweg hebben ze croissants gehaald bij een franse bakker. Heerlijk! Net is er weer een wissel geweest met groep B en vlak daarvoor heeft groep A de ING bank opnieuw ingehaald. Nu is groep A op weg naar het basiskamp om te rusten. Manuela gaat straks een shift niet mee om te rusten. Zij is een heldin die dit avontuur meemaakt terwijl ze 7 maanden zwanger is.

27 mei - Eerste nacht

In het laatste gedeelte van de nacht heeft de groep veel steile heuvels getrotseerd. Dat was zwaar. Ook vervelend dat er veel regen is gevallen. Er was zelfs een klim van 6 kilometer lang. Tijdens die klim is de groep verkeerd gereden, waarna ze een zeer steil stuk omhoog moesten om weer terug op de route te komen. Op de fiets lijkt het (voor de fietser) zwaarder om een berg op te gaan dan rennend. De groep kwam langs de parfumfabriek van Yves Saint Laurent en de hele omgeving rook naar parfum. Het was een soort toxic wasteland en het stonk. Rond 3 uur ‘s nachts was de groep in het kamp, waar wederom eten, massage en bedjes klaar stonden. Deze keer is iedereen vrijwel direct gaan slapen. De nachtetappe was erg vermoeiend geweest. Louise had erg last van haar maag en heeft het slecht gehad, maar inmiddels gaat het weer wat beter.

26 mei - 23.30: 3e telefoongesprek met het team

We hebben net een flinke bui gehad. Groep A heeft flink gesport, de loper en fietsers hebben zo’n 15 kilometer van de route door het bos gedaan zonder assistentie. Zonder de auto is het toch wel erg donker. Het was een heel mooi gezicht, want je kon allerlei lichtjes van de fietsers in het donker zien. Maar de regen, wegopbrekingen en het donkere bos zijn overleefd. Het logistieke team is op dit moment het kamp 100 km aan het verplaatsen. De gemiddelde snelheid op de route is 12, 7 km per uur. Het tempo is iets lager geworden, maar dat komt door de regen.

26 mei - 20.00: 2e telefoongesprek met het team

De eerste shift van groep A is net voorbij, ze zijn in een heftige strijd met het ING team. De lopers hebben het goed gedaan. De gemiddelde snelheid was 13,5 kilometer per uur. De groep had bijna een ongelukje; Leon had teveel gelopen en moest gewisseld worden, maar de stopplek bleek wat erg dicht bij een greppel te liggen. Groep A is nu in het kamp. Er zijn wat problemen met de generator. Er wordt druk gebeld om dit op te lossen. Gelukkig mogen we ook stroom lenen van andere teams. Dat bewijst maar weer dat de solidariteit tussen teams groot is en dat komt de sfeer alleen maar ten goede. Het is zwaar omdat het heel erg benauwd is, er lijkt een zware regen- of onweersbui aan te komen. Groep B is nu op de route, de buitenwijken van Parijs hebben we achter ons gelaten.

26 mei - 16.00: 1e telefoongesprek met het team

We zijn vlakbij de start. Om kwart voor vijf gaan we starten. In het begin van de ochtend hadden we wat problemen met een busje dat niet wilde starten, maar dat is alweer hersteld. Het basiskamp is opgesteld en de eerste teams zijn al gestart. De teamleden hebben vrij weinig geslapen, maar het overgrote deel voelt zich fit. Er zijn geen blessures. Het weer is bedrukt en benauwd. Het ziet er naar uit dat er een bui kan gaan vallen.

Team navigator doorstaat training

Hester, de team A navigator, heeft onlangs de navifatie training met glans doorstaan.

We kunnen nu met gerust hart naar Parijs gaan!

Leon kiest voor Tref & Co.

Net voor het sluiten van de transfermarkt, heeft long-time professional Leon van Dam besloten de overstap te maken van het team 'Laurentius'.

Na lang onderhandelen kwam ook Leon tot inzicht dat zijn toekomst ligt bij Tref & Co.

Mooi werk Leon, zet hem op!

Nog 7 nachtjes!

Het is nog maar 7 nachten slapen en dan begint de RopaRun. Alle deelnemers zijn optimaal voorbereid (hopelijk) en klaar om de uitdaging aan te gaan. Tref & Co is een soort locomotief. Het heeft even geduurd, maar als we eenmaal op gang zijn, zijn we niet meer te stoppen.

Vrijdagmiddag gaan we richting Parijs en zullen we de laatste voorbereidingen treffen.