Na een lange autotocht opgeleukt met karaoke-optredens en gesiert door het passeren van een aantal “betaalstegen” kwamen beide teams aan op het startterrein in Dugny. Een groot terrein waar 210 Roparunteams zich voorbereidden op de tocht naar Rotterdam. De laatste auto’s werden door middel van een sticker voorzien van een teamnummer en de startnummers werden aan de kleding bevestigd.
De start
Nadat onze lopers een pastamaaltijd hadden genuttigd en de overige teamdeelnemers liggend in het gras de laatste rust hadden gepakt (of voor de actievelingen onder ons met een softbal of een voetbal de tijd hadden gedood) was het tijd om ons richting de start te begeven. De startende loper van groep A, Marvin, stond voor de startstreep, klaar om te vertrekken. De andere lopers bevonden zich op een fiets, dit omdat op het eerste deel van de route geen gemotoriseerde voertuigen mogen komen. En tja… ook fietsen hebben soms pech! Zo ook de fietsen die wij zo goed Roparun-klaar hadden gemaakt. De versnelling van één van de fietsen was vastgelopen, niet zo’n prettig idee dat deze fiets de gehele Roparunroute van welgeteld 530 km in de eerste versnelling moest trotseren. Gelukkig werd dit probleem ruim voor de start opgelost (2 min).
10,9,8,7,6,5,4,3,2,1 START! Daar ging Marvin, als eerste Tref & Co’er ooit zette hij zijn voeten op de route. Gesierd met een flitsende bandana en grote passen op weg naar Rotterdam. Ook de horde lopers op de fiets vertrokken met een licht gespannen lach….. Het startterrein nog niet eens verlaten en één van de vouwfietsen hield het al voor gezien, de ketting liep eraf! Snel een fietser inruilen voor een loper…… Groep B kreeg nu toch ook lichte kriebels, het is begonnen! Allemaal de auto in en op naar het eerste wisselpunt!
Het eerste wisselpunt
Het eerste wisselpunt vond plaats in Vermars. Een plaatsje met één kerk, één winkel, een paar huizen, wat hangjeugd en één stamcafé. Volop gelegenheid dus om ons even goed te vermaken. Een stamcafé…. dáár gaan wat drinken! Geen bier want dat kán niet tijdens de Roparun…. Gewoon netjes een warme chocolademelk met slagroom! Eenmaal binnengekomen bleek dat dit café erg blij was met de eerste bezoekers sinds 1999, ook de chocolademelk met slagroom was afkomstig uit deze periode en ook het apparaat wat dit goedje produceerde was al sinds 1999 niet meer schoongemaakt. Natalie ontdekte wat groene slierten in haar chokkie…. Frank, Stacey en Gwenny vonden deze slierten een appetijtelijke toevoeging en dronken het goedje op, terwijl Naat liever geen spetterpoep wilde de komende dagen! (hahaha, sorry Naat, kan het niet laten ;-))
Na allen dankbaar gebruik te hebben gemaakt van de toilet (welke blijkbaar de laatste was op de gehele route) vertrokken wij weer richting ons busje. Daar aangekomen duurde het niet heel lang voordat groep A ineens voor onze snufferd stond. Eerlijk gezegd hadden wij groep A nog niet verwacht. Daarom is er afgesproken voortaan 10 km voor het wisselpunt aan te geven dat de desbetreffende groep over een x-aantal minuten op het rustpunt aanwezig zal zijn.
Onze eerste shift
In onze eerste shift van 28km bevond zich een stuk waar zich geen gemotoriseerde voertuigen op de weg mochten bevinden. Een aantal gemeenten zegt overlast te ondervinden van de Roparun, daarom mogen er door deze gemeenten geen gemotoriseerde voertuigen. Met alle lopers op de fiets, zodat zij zelfstandig konden wisselen, vervolgden onze toppers hun weg. Met de fietsers in de auto zochten wij een route buiten de desbetreffende gemeenten langs.
Onze navigator Frank alias Tom was uitmuntend…. Via een landweg, tractorgeulen, een hoop blubber, stenen, drijfzand en landmijnen én tussentijds aangespoord door de kreten: “pas op, flink gas, anders zitten we vast!” en “niet te voorzichtig de vering van de auto kan wel wat hebben!” leidde onze ervaren crosscountry chauf Stacey ons door het steeds smaller en groener wordende blubberpaadje (Volgens Tom een naamloze weg, uhu!). gelukkig kwam uiteindelijk een huisje in zicht én een verharde weg: JIPPIE, we zijn weer in de bewoonde wereld!! Ons enthousiasme duurde echter niet heel erg lang……
Daar was Robert-Jan-Cees-Harold (of zoiets), een van de “organisatie-motor-muizen”. In plaats van het uitdelen van felicitaties en schouderklopjes aan de chauf voor het trotseren van de barre weg, kwam hij ons mededelen dat wij ons bevonden op verboden gebied: “en daar staat uitsluiting op, jongelui!” Klonk zijn strenge oordeel. Maar wij hebben Karin, onze koningin-praatjes-maken/zoete-broodjes-bakken! Zij heeft het oordeel van de Roparunorganisatie terug weten te brengen van uitsluiting naar 4 officiële waarschuwingen (Stop & Go’s). Ook werden de lopers beloond met 16 halve minuten rust… kwam niet slecht uit: terrasje, biertje, zon, zee, strand, vrouwen in bikini…. ;-) Joehoe, wake up!
Na deze welverdiende rustpauze waren alle lopers weer topfit en vervolgden zij hun weg naar Nery. Hoe dichter zij bij het rustpunt kwamen, hoe harder zij gingen lopen…. De lopers en fietsers begonnen natte mondhoeken te vertonen bij het ruiken van de overheerlijke pastamaaltijd van Nathalie en Annemarie. Nery was dus niet ver meer van ons verwijderd….
Nery
Na het nuttigen van de maaltijd van An en Naat (waarvan het 2e portie goed was voor de kiezen… jummie, kauw pasta!) en het zoeken van een rustige “plas-plaats” probeerde het hele team wat te rusten. Liggend op veldbedden onder één van de partytenten probeerden we wat rust mee te pakken, het is immers nog een heel eind naar Rotterdam! Helaas…. Te veel adrenaline! Starend naar het dak van de tent, welke een leuke buizenconstructie heeft, of door het volgen van een druk bellende en rokende teamcaptain heeft groep B toch nog even gelegen voordat het hele circus moest worden afgebroken om vervolgens te vertrekken naar Plessis-Cacheleux. Het kamp werd verplaatst naar Attilly.
2e shift
Bij aankomst in Plessis-Cacheleux, stond voor ons de eerste nacht op het programma. Hardlopend, fietsend en autorijdend de nacht trotseren. Van 01:45 tot 06:00 stond er een stukje route voor ons op het programma! Een route langs weilanden… weilanden… weilanden en watertorens. Het was koud, donker, hobbelig (lees: flinke heuvels) en nat want ook moeder natuur vond het tijd de plantjes te voeden….. een voeding die wij niet zo zeer konden gebruiken. Niet de hele groep had last van de “hobbels” in de route, vooral Edgar had het geluk steeds berg op te mogen lopen… Toch wel apart! Stiekem de route verkend mannen? Ondanks deze barre omstandigheden heeft groep B de eerste nacht goed doorstaan. Zelfs Gwenny die in het holst van de nacht opzoek ging naar een “plas-plaats” en hierbij volledig verdween in een greppel langs de weg! Tot hoever kan ik lopen dan……………? En foetsie was ze!
Steunpunt Sophia
Na onze 3e shift kwamen we aan in Saultain. Een plaats waar zich Steunpunt Sophia bevindt. Altijd een feest…. Volop gelegenheid om te dansen! Natalie en Nathalie zijn hier hun “jumpstyle-carrière” begonnen. Door wat les van superprofs Stacey en Gwenny hebben zij grote hoogten weten te bereiken! Binnenkort verwachten wij het eerste optreden in café de Beukelsbrug! Komt dat zien!
Broodjes worst, chocoladecroissants en een koppie thee, joepie de poepie wat hebben wij gesmikkeld. We kregen namelijk sterk het idee dat onze keukenprinsessen ons op een Sonja Bakker dieet hadden gezet…… daarom hebben we hier flink wat genuttigd! (nee hoor dames, jullie waren geweldig!)
Ook hier hebben we geprobeerd wat te rusten! Natalie had al verscheidene pogingen gedaan wat slaap mee te pikken. In de vrachtwagen en op een veldbed maar tot op heden was het nog niet gelukt. Dan maar eens in de auto proberen! Hmmmm, het idee is goed, maar de uitvoering wat minder! Vele teams werden vanaf het steunpunt aangemoedigd, harde muziek en brullende motoren…. Helaas: weer geen oog dicht gedaan!
Antwerpen
Ook de 2e nacht had groep B wederom het stuk nacht van 01:45 tot 06:00 te pakken. Dit keer richting Antwerpen en door het grauwe industriegebied van deze stad. De vermoeidheid begon nu wel parten te spelen. Niet alleen bij de lopers en fietsers maar ook bij onze chauffeurs. Stacey kon haar ogen nauwelijks openhouden bij de het rijden van stukken over de snelweg. Gelukkig zorgde het gezang van wat teamleden ervoor dat het toch lukte de ogen open te houden. Bij het tegemoet komen van het licht en het naderen van de Nederlandse grens én Ossendrecht kreeg het team weer extra pit!
Ossendrecht
Net voor Ossendrecht vond de wissel met groep A plaats. Hier waren wij niet op voorbereid, wij dachten door het feestende Ossendrecht te mogen lopen. Ondanks dat dit niet te voet kon deden we dit per bus, het hele team de bus in en rijden maar!
In Ossendrecht hebben wij de basisprincipes van het communiceren opgehaald. De communicatie met de lokale bevolking verliep gemakkelijk: wheeeeeeeeeeeij, jooohooooo! Met wat oerkreten van onze voorouders konden we ons goed verstaanbaar maken in Ossendrecht. Tenminste de lokale bevolking leek ons uitstekend te begrijpen…. Nu wij zelf nog! J
Het was een groot feest in Ossendrecht. Met het thema “tussen wal en schip” waren de straten rijkelijk versierd. Van hoer tot schipper, van boordeel tot kraaiennest, overal was aan gedacht. Wij hebben als team veel bewondering voor deze mensen, wat een stelletje mafkezen! Om 04:00 al op straat staan, biertje in de handen, verkleed zoals het thema luidt en teams aanmoedigen, heel veel teams……
Ook waren er wat bekenden in Ossendrecht. Gwenny kwam een van haar tennismaatjes tegen en Natalie haar man en vader…. Zelfs zij wilden deze feestvreugde niet missen. Erg leuk dat zij er waren!
De laatste loodjes
Na Ossendrecht waren er voor ons nog 2 shifts. Groep A liep te hard én we liepen een kwartier voor op schema. Dit zorgde ervoor dat groep B nog op de massagetafel in Ossendrecht lag terwijl de telefoon rinkelde: Manuela: “we zijn over 5 minuten op de wisselplaats!” O O…. haast! Iedereen snel de auto in, groep A is al bij het wisselpunt! Oeps, waarschijnlijk gingen de lopers van groep A zo hard dat ze niet eens de tijd hadden om ons 10 km van te voren een waarschuwings-smsje te sturen; tja….niet alles kan in 1 keer gesmeerd lopen natuurlijk! De wissel vond plaats in Halsteren, gelukkig hadden de lopers van groep A geen problemen met het feit dat zij wat extra kilometers hadden afgelegd. Zij kregen namelijk vleugels van de plaatsen waar zij doorheen gekomen zijn.
Onze shift eindigde in Oude Tonge. Op een grote parkeerplaats waar voor ons gevoel werkelijk ieder team zijn rustpunt had gepland. Ongelofelijk druk… en wederom geen toiletten! Nu begon iedereen toch licht een verstopping in het darmkanaal te voelen, er moest dus geloosd worden! Op zoek naar een geschikte plek…aha, bosjes, dat moet lukken! Door iedere open plek in de bosjes was duidelijk een oorlogsveld zichtbaar, allemaal witte hopen…deze bosjes heten tegenwoordig: “de bosjes van poep”. Bijna geen “lege plek” meer te vinden en als je er al één kon vinden besefte je dat je er met een mannetje of 10 zat….. een heerlijk idee!
Laatste shift
Ons laatste stukje vanaf Maasdijk naar de Coolsingel. Een stuk waar geen gemotoriseerde voertuigen op de route mochten. De vader van Collin was zo lief geweest ons vanaf dit punt extra fietsen te brengen, zodat zowel fietsers als lopers het laatste stuk op de route konden zijn. Alles begon pijn te doen bij de lopers. Jan zijn achillespezen hielden het voor gezien, maar zo stoer als hij is ging hij gewoon door… mede door de steun die ons gegeven werd langs de route. Ook Michiel had last van zijn knieën maar zijn glimlach was oogverblindend, hierdoor viel het bijna niet op. Thijs bleef echter lopen als een jonge hond, soepel en ritmisch… petje af hoor!
Hoe dichter bij Rotterdam we kwamen, hoe meer mensen er langs de route stonden om ons aan te moedigen voor de laatste loodjes, dat gaf echt een kick, zodat zelfs een flink regenbuitje onze pret(en die van de toeschouwers) niet kon drukken! Vanaf dit punt werd het ook steeds drukker, omdat alle teams steeds dichter op elkaar kwamen te lopen, wel gezellig. Een van de hoogtepuntjes was het lopen en fietsen langs de Daniël den hoedkliniek, waar een groot aantal mensen, waaronder patiënten en een drumband stonden om ons toe te juichen, wow: kippenvelmomentje!! Toen het laatste stukje tot aan het Wilhelminaplein, waar de rest van het gehele team ons al op stond te wachten om het laatste stuk gezamenlijk over de Erasmusbrug naar de Coolsingel te lopen.
Inmiddels hadden de chauffeurs en groep A de busjes naar het terrein van de Roparun gebracht, om vervolgens met de metro richting Rotterdam te gaan. Op het Wilhelminaplein onderaan de Erasmusbrug kwam het hele team bij elkaar. Met het gehele team op de fiets en te voet zijn we vanaf deze plaats naar de Coolsingel gegaan, het mooiste stukje met zijn allen! En de sfeer zat er goed in! Al zingend kwamen wij de Coolsingel op, al was de tekst niet erg moeilijk, het was wel duidelijk: “Tref, Tref, Tref, Tref & Co, Tref & Co, Tref en Coohoohoo…..!” Daar was ie dan, de eindstreep. de finish, einde Roparun! Het is allemaal zo snel gegaan! Beladen onder de champagne en de rozen was de beslissing snel genomen: volgend jaar weer!
